آرشیو اسفند ماه 1402

تشخیص مولوسکوم واگیردار و زگیل تناسلی معمولاً شامل ترکیبی از معاینه فیزیکی، سابقه پزشکی و گاهی اوقات آزمایش‌ های آزمایشگاهی است. در اینجا روش های رایج تشخیص برای هر دو بیماری وجود دارد:

تشخیص مولوسکوم کونتاژیوزوم:

• معاینه فیزیکی: پزشکان اغلب می توانند بر اساس ظاهر مشخص ضایعات، که معمولا کوچک، گنبدی شکل و دارای گودی مرکزی هستند، مولوسکوم سرایتی را تشخیص دهند.
• درموسکوپی: درماتوسکوپ، یک دستگاه دستی که پوست را بزرگ‌ نمایی می‌کند، ممکن است برای بررسی دقیق‌ تر ضایعات استفاده شود.
• بیوپسی پوست: در برخی موارد، برای تایید تشخیص با بررسی ضایعه در زیر میکروسکوپ، بیوپسی پوست یا نمونه برداری انجام می شود.

تشخیص زگیل تناسلی:

• معاینه فیزیکی: دکتر زگیل تناسلی می تواند ناحیه تناسلی را به صورت بصری بررسی کرده تا وجود زگیل را که ممکن است به صورت زائده های برجسته یا صاف با بافت خشن ظاهر شوند، تشخیص دهد.
• آزمایش اسید استیک: یک متخصص ممکن است محلول سرکه (اسید استیک) را در ناحیه تناسلی بمالد تا به تجسم زگیل تناسلی که به راحتی با چشم غیر مسلح دیده نمی شود کمک کند.
• کولپوسکوپی: در مواردی که زگیل تناسلی در ناحیه واژن یا دهانه رحم در زنان وجود دارد، ممکن است کولپوسکوپی برای بررسی دقیق بافت ها انجام شود.
• تست اچ پی وی HPV: ممکن است نمونه ای از سلول ها از ناحیه تناسلی جمع آوری شود تا وجود سویه های پرخطر HPV که با زگیل تناسلی و افزایش خطر ابتلا به سرطان های خاص مرتبط هستند، آزمایش شود.

اگر مشکوک هستید که مولوسکوم کونتاژیوزوم یا زگیل تناسلی دارید، برای تشخیص دقیق و برنامه درمانی مناسب با یک متخصص مشورت کنید. تشخیص و درمان به موقع می تواند به مدیریت علائم و جلوگیری از گسترش این بیماری کمک کند.
https://simaye-salamat.com/

اگر بیماری شقاق یا فیشر مقعدی با روش های خانگی و سنتی بهبود پیدا نکند، نیاز به استفاده از روش های جراحی شقاق است. پزشک با در نظر گرفتن شرایط و شدت بیماری یکی از روش های جراحی شقاق را پیشنهاد می‌دهد. در ادامه به بررسی انواع این روش ها می پردازیم:

مداخله جراحی ممکن است برای شقاق مقعدی شدید یا مزمن که به درمان های محافظه کارانه پاسخ نمی دهد، ضروری باشد. روش های جراحی متعددی برای درمان شقاق مقعدی استفاده می شود، از جمله:

1. اسفنکتروتومی داخلی جانبی: 

این رایج ترین روش جراحی برای درمان شقاق مقعدی است. در طول اسفنکتروتومی داخلی جانبی، جراح یک برش کوچک در عضله اسفنکتر داخلی مقعد ایجاد می کند تا اسپاسم را کاهش دهد و جریان خون را در ناحیه آسیب دیده بهبود بخشد. با بریدن عضله، فشار روی شقاق مقعدی کاهش می یابد و به آن اجازه می دهد تا بهبود یابد.

2. فیشرکتومی:

در فیشرکتومی، جراح بافت اسکار یا کل شقاق را برمی دارد. این روش معمولاً برای شقاق مزمن یا عود کننده مقعدی که به درمان های دیگر پاسخ نداده اند، اختصاص دارد.

3. پماد نیتروگلیسیرین موضعی:

پماد نیتروگلیسیرین یک داروی موضعی است که می تواند در ناحیه مقعد استفاده شود تا به شل شدن عضله اسفنکتر داخلی مقعد و بهبود جریان خون کمک کند. در برخی موارد، پماد نیتروگلیسیرین ممکن است به عنوان یک گزینه درمانی غیر جراحی برای شقاق مقعدی استفاده شود.

4. تزریق سم بوتولینوم: 

تزریق سم بوتولینوم را می توان برای فلج موقت عضله اسفنکتر داخلی مقعد، کاهش اسپاسم و امکان التیام شقاق استفاده کرد. این درمان معمولاً برای مواردی که سایر درمان ها شکست خورده اند یا مناسب نیستند، اختصاص دارد.

5. جراحی فلپ پیشرفته:

در این روش از یک فلپ بافتی از دیواره رکتوم برای پوشاندن شقاق مقعدی استفاده می شود که باعث بهبودی و کاهش خطر عود می شود.

قبل از تصمیم گیری در مورد مناسب ترین درمان برای شقاق مقعدی، مهم است که در مورد خطرات، مزایا و عوارض احتمالی هر روش جراحی با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود صحبت کنید. مراقبت و پیگیری بعد از عمل برای اطمینان از بهبودی مناسب و جلوگیری از عوارض ضروری است.

۲۴ آنلاین

ترشح مقعدی به هر مایع یا ماده ای گفته می شود که از مقعد خارج می شود. می تواند از نظر رنگ، قوام و بو متفاوت باشد و ممکن است نشانه ای از یک بیماری زمینه ای باشد. برخی از علل شایع ترشح مقعدی عبارتند از:

• بواسیر: رگ های خونی متورم در راست روده یا مقعد می توانند باعث خونریزی و ترشح شوند.
• شقاق مقعد: پارگی های کوچک در پوشش مقعد می تواند منجر به درد، خونریزی و ترشح شود.
• بیماری التهابی روده (IBD): شرایطی مانند بیماری کرون و کولیت اولسراتیو می تواند باعث التهاب در دستگاه گوارش شود و منجر به اسهال، مخاط و خون در مدفوع شود.
• عفونت ها: عفونت های باکتریایی، ویروسی یا انگلی در دستگاه گوارش می توانند علائمی مانند اسهال، مخاط در مدفوع و ترشح ایجاد کنند.
• فیستول مقعد: همانطور که قبلا ذکر شد، فیستول مقعدی می تواند باعث ترشحات بدبو از دهانه خارجی نزدیک مقعد شود.
• عفونت های مقاربتی (STIs): عفونت هایی مانند سوزاک، کلامیدیا یا تبخال می توانند باعث ترشح غیرطبیعی از مقعد شوند.
• افتادگی رکتوم: هنگامی که رکتوم از داخل مقعد بیرون زده، می تواند باعث ترشح مخاطی شود.
• سرطان مقعد: در موارد نادر، سرطان مقعد می تواند علائمی مانند خونریزی، درد و ترشح را ایجاد کند.

اگر ترشح مقعدی یا هر علائم نگران کننده دیگری را تجربه می کنید، مهم است که برای ارزیابی و تشخیص مناسب با دکتر مشورت کنید. درمان به علت اصلی ترشح مقعدی بستگی دارد.

روشهای درمان فیستول و ترشحات مقعدی چیست؟

سالم زیبا میگوید درمان فیستول مقعدی به پیچیدگی و محل فیستول بستگی دارد. در اینجا چند روش رایج درمان فیستول مقعدی آورده شده است:

• دارو: در برخی موارد، آنتی بیوتیک ها یا سایر داروها ممکن است برای کمک به کنترل عفونت و کاهش التهاب مرتبط با فیستول تجویز شود.
• فیستولوتومی: این رایج ترین روش جراحی برای درمان فیستول مقعدی است. در طول فیستولوتومی، جراح تمام طول مجرای فیستول را برش می‌دهد تا از داخل به بیرون بهبود یابد. این روش برای فیستول های ساده و سطحی موثر است.

روش های مختلفی برای تشخیص بواسیر و معاینه آن در بزرگسالان و کودکان وجود دارند. که ممکن است پزشک برای تشخیص دقیق هموروئید در بیمار از یک یا چند تا از آنها استفاده کند. که عبارتند از:

۱٫ معاینه فیزیکی هموروئید

در طول معاینه فیزیکی برای تشخیص هموروئید، پزشک ممکن است کارهای زیر را انجام دهد:

• ناحیه اطراف مقعد را به صورت چشمی بررسی کرده تا هموروئید خارجی پیدا کند، که ممکن است به صورت توده های متورم یا برچسب های پوستی در اطراف دهانه مقعد ظاهر شوند.
• دکتر برای تشخیص هموروئید داخلی، یک معاینه دیجیتال رکتال (DRE) انجام می دهد. در طول DRE، پزشک یک انگشت روغن‌ کاری شده همراه با دستکش را وارد راست روده کرده تا هرگونه ناهنجاری، مانند رگ‌ های خونی متورم یا توده‌ها را احساس کند.
• در مورد علائم، سابقه پزشکی، و هر عامل خطری که ممکن است در ایجاد هموروئید نقش داشته باشد، مانند یبوست مزمن یا زور زدن در حین اجابت مزاج بپرسید.

بر اساس یافته های معاینه فیزیکی، دکتر معالج می تواند تشخیص دهد که آیا هموروئید دارید یا خیر و روش های درمان بواسیر را توصیه می کند. در صورت نیاز به ارزیابی بیشتر، آزمایش‌ ها یا روش‌ های اضافی ممکن است توصیه شود. اگر علائم هموروئید را تجربه می کنید، برای تشخیص دقیق و مراقبت های مناسب، مهم است که به دنبال مشاوره پزشکی باشید.

۲٫ آنوسکوپی برای معاینه بواسیر

آنوسکوپی روشی است که معمولاً برای تشخیص و معاینه هموروئید استفاده می شود. در طی آنوسکوپی، یک لوله نازک و منعطف با نور و دوربین در انتهای آن (آنوسکوپ) وارد مقعد می شود تا کانال مقعد و پایین رکتوم را تجسم کند. این روش به دکتر اجازه می‌ دهد تا مستقیماً ناحیه مقعدی را از نظر علائم بواسیر، مانند رگ‌ های خونی متورم، التهاب یا برآمدگی‌ های بافتی بررسی کند.

آنوسکوپی یک روش نسبتا سریع و کم تهاجمی است که می تواند اطلاعات ارزشمندی در مورد وجود، اندازه و شدت هموروئید مشخص کند. می تواند به تمایز بین بواسیر داخلی و هموروئید خارجی کمک کرده و پزشک را در تصمیمات درمانی راهنمایی کند. در برخی موارد، روش‌ ها یا آزمایش‌ های اضافی ممکن است در حین آنوسکوپی انجام شود، مانند بیوپسی یا بررسی دقیق‌ تر در پوشش رکتوم.

۳٫ سیگموئیدوسکوپی

سیگموئیدوسکوپی شامل قرار دادن یک لوله انعطاف پذیر با دوربین (سیگموئیدوسکوپ) در رکتوم و قسمت پایین روده بزرگ (کولون سیگموئید) برای بررسی ناهنجاری هایی مانند هموروئید، پولیپ یا التهاب است. این روش امکان تجسم بخش پایینی روده بزرگ تا کولون سیگموئید را فراهم می کند. سیگموئیدوسکوپی ممکن است برای تشخیص و ارزیابی هموروئید استفاده شود، اگر در قسمت پایین رکتوم یا کولون سیگموئید قرار گرفته باشد.

به طور کلی، اگر مشکوک به هموروئید باشد یا علائم یا عوامل خطر دیگری برای بیماری های کولورکتال وجود داشته باشد، یک پزشک ممکن است سیگموئیدوسکوپی یا کولونوسکوپی را برای ارزیابی بیشتر این وضعیت توصیه کند. انتخاب بین سیگموئیدوسکوپی و کولونوسکوپی به وضعیت بالینی خاص و میزان معاینه مورد نیاز برای تشخیص و مدیریت موثر هموروئید بستگی دارد.
https://penzu.com/public/1f6f318603df130e