آرشیو آبان ماه 1400

یکی از عارضه های نگران کننده برای افراد در سنین مختلف، ابتلا به جوش های تناسلی است. این آکنه ها معمولا شبیه به بادکنک های تو خالی هستند که اکثرا ملتهب بوده و زمانی که به آنها دست می زنید، درد را حس می کنید. جوش های تناسلی به دلیل ویروس مقاربتی ایجاد نمی شوند و ممکن است زمانی که آنها را فشار می دهید، چرک خارج شود.

علت ابتلا به جوش تناسلی

نسبتا دلایل بسیار زیادی برای ابتلا به جوش تناسلی وجود دارند از قبیل حساسیت یا آلرژی، عفونت ها و اختلالات خودایمنی در بدن که حتما باید برای تشخیص دقیق بیمار توسط پزشک معاینه شود.

از دیگر علت ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• عفونت قارچی
• انگل ها و شپش ناحیه تناسلی
• تبخال
• جوش های ناشی از استفاده پوشک یا نوار بهداشتی

نشانه ها

بارز ترین علامت این جوش ها برجستگی و سفید شدن سر آنها می باشد. اگر دقیق تر بخواهیم بگوییم، جوش های تناسلی در ابتدا ملتهب هستند و علاوه بر خود جوش، اطراف آن به رنگ قرمز و ملتهب می باشد. جوش ها در صورتی که چرکی باشند، دردناک هستند و همراه با خروج ترشحات لزج یا بدبو می باشند.

روش تشخیص جوش تناسلی و زگیل

اگر در مورد زائده های غیرعادی در اندام تناسلی خود مطمئن نیستید، بهتر است به پزشک مراجعه کنید. اگر مشکوک هستید که این لکه های پوستی زگیل تناسلی هستند، یا اگر می دانید در معرض HPV قرار گرفته اید، باید فورا به پزشک مراجعه کنید.

برای تشخیص، پزشک معاینه فیزیکی انجام می دهد و برجستگی ها یا زائده ها را بررسی می کند. همچنین ممکن است بیوپسی را تجویز کند.

برای بیوپسی یا نمونه برداری از بافت، پزشک یکی از زائده ها یا برجستگی ها را برمی دارد. آنها منطقه را منجمد کرده  و به آزمایشگاه می فرستند که در آنجا زیر میکروسکوپ بررسی شوند. تکنسین آزمایشگاه شما معمولاً می تواند بر اساس ارزیابی بصری آن را تشخیص دهد.

اگر نتایج نامشخص باشد، پزشک ممکن است آزمایش خون را برای شناسایی سایر علل احتمالی تجویز کند. 

چگونه جوش و زگیل تناسلی درمان می شوند؟

آکنه های پوستی ممکن است نیازی به درمان نداشته باشند. مگر اینکه تحریک شده یا برای شما مشکل ایجاد کنند، در نتیجه نیاز دارید که تحت درمان قرار بگیرید.

همچنین در برخی موارد ممکن است که زگیل ها نیازی به درمان نداشته باشند و خود به خود از بین بروند اما در صورتی که باقی مانده و تکثیر پیدا کنند، حتما باید روشهای درمان جدی تری برای برداشتن آنها در نظر گرفته شود.

برای درمان زگیل تناسلی اغلب گزینه ها برای زنان و مردان یکسان بوده و به صورت زیر هستند:

• سرما درمانی: پزشک می تواند از نیتروژن مایع فوق سرد برای منجمد کردن پوست یا زگیل استفاده کند. نیتروژن مایع بافت را از بین برده و به مرور زمان زائده را از بین می برد.
• عمل جراحی: دکتر می تواند از چاقوی جراحی برای برداشتن زگیل تناسلی و تگ های پوستی استفاده کند.
• لیزر: پرتوهای هدایت شده نور می توانند تگ پوستی یا زگیل را بسوزانند. این اشعه قوی می تواند علاوه بر خود زائده، ریشه آن را هم بسوزاند که احتمال عود وجود نداشته باشد.
• الکتروکوتر: دکتر ممکن است از یک حلقه سیم داغ برای جدا کردن برچسب‌ها یا بافت‌های پوستی از اندام تناسلی در طی یک روش اکسیزیون با الکتروسرجری (LEEP) استفاده کند.

به نقل از baladshim.ir :
اگر فردی دچار آبسه مقعد شود ، خطر ایجاد فیستول مقعدی افزایش می یابد. برخی شرایط خاص که خطر ابتلا به فیستول مقعدی را افزایش می دهد عبارتند از:

• پرتودرمانی برای سرطان رکتوم
• دیابت
• درماتوز
• مصرف بیش از حد مواد غذایی ادویه دار
• سیگار کشیدن
• چربی خون
• بیماری سل
• ایدز یا ویروس اچ آی وی
• شیوه زندگی کم تحرک
• مصرف الکل
• بیماریهای مقاربتی مانند کلامیدیا و سیفلیس

پیشگیری

معمولا افراد در پیش آمدن فیستول نقشی ندارند اما با دنبال کردن مراحل خاصی می توان از فیستول مقعدی جلوگیری کرد ، مانند:

• نوشیدن مایعات فراوان
• رژیم غذایی غنی از فیبر
• خشک نگه داشتن ناحیه مقعدی
• خودداری از زور زدن هنگام دفع مدفوع
• ورزش منظم

درمان

تا کنون روشهای بسیاری برای درمان فیستول از جمله خانگی، گیاهی، دارویی و پزشکی کشف شده اند ولی لازم به ذکر است که هیچ دارویی برای از بین بردن این بیماری وجود ندارد ، بنابراین پزشکان از روشهای عمل با لیزر یا جراحی سنتی برای از بین بردن این تونل عفونی استفاده می کنند. در درمان با لیزر معمولاً می تواند در مطب پزشک یا کلینیک انجام شود و شما مجبور نیستید به بیمارستان بروید.

به علاوه باید بدانید که روشهای خانگی و دارویی فقط ممکن است از پیشرفت بیماری و وخیم شدن شرایط جلوگیری کنند. فراموش نکنید که هدف از درمان فقط خوب شدن فیستول نیست. بلکه باید این عمل به گونه ای انجام شود که هیچ گونه آسیبی به مقعد وارد نشود. زیرا در صورت عدم انتخاب راه درمان درست ممکن است فرد دچار بی اختیاری در دفع شود.

تشخیص

هنگام مراجعه به پزشک، با توجه به علائمی که برای او ذکر می کنید، درباره سابقه پزشکی شما سوال میپرسد و ممکن است معاینه فیزیکی انجام دهد تا از وجود فیستول مطمئن شود.

بعضی از فیستول ها به راحتی قابل تشخیص بوده و بعضی دیگر نیستند. در برخی شرایط ممکن است این کانال ها خود به خود بسته شده و در قسمت های دیگر مجدد باز شوند. پزشک شما به دنبال نشانه هایی از ترشحات یا خونریزی است. پزشک ممکن است هنگام معاینه انگشت خود را به مقعد شما بکشد. نگران نباشید به گونه ای این کار را انجام می دهد تا بیمار هیچگونه دردی حس نمی کند.

معاینه مقعدی با قرار دادن انگشت پوشانده شده با دستکش و ژل روانکاری در انتها راست روده انجام می شود تا موارد زیر بررسی شوند:

• عملکرد عضله اسفنکتر
• منطقه عفونت
• سر منشا فیستول

برخی آزمایشات دیگر برای زمانی تشخیص با معاینه فیزیکی امکان پذیر نیست، انجام می شوند که عبارتند از:

پروکتوسکوپی یا معاینه مقعد

طی روش پروکتوسکوپی از یک پروکتوسکوپ تخصصی مجهز به نور یا پروب فیستول (وسیله کوچکی که جهت مشاهده داخل فیستول وارد می شود) و برای دیدن داخل رکتوم استفاده می کند. این روش به طور کلی تحت بیهوشی عمومی انجام می شود.

آندوسونوگرافی یا سونوگرافی مقعدی 

یک روش ایمن که از امواج صوتی با فرکانس بالا برای ضبط تصاویر سطح کانال مقعد استفاده میشود. 

اسکن یا تصویربرداری مغناطیسی (MRI) 

طی تصویر برداری از امواج مغناطیسی و رادیویی قدرتمندی برای ایجاد تصاویر دقیق از اندام استفاده می شود و معمولاً برای فیستولهای پیچیده یا دوباره تکرار شده استفاده می شود.

توموگرافی رایانه ای (سی تی اسکن) 

ترکیبی از دو روش تشخیص از اشعه ایکس و رایانه برای ایجاد تصاویر مقطعی دقیق از بدن بوده که ممکن است در ارزیابی میزان التهاب نیز کمک کند.

بواسیر یا هموروئید رگ های خونی متورم در داخل و اطراف مقعد و راست روده هستند. بسیاری از مردم تا زمانی که این رگ ها شروع به اذیت کردن، خونریزی، درد یا سوزش نکنند، متوجه آنها نمی شوند. بواسیر خونی می تواند به مراتب بسیار دردناک از هموروئید باد کرده باشد به همین دلیل به منظور پیشگیری از این بیماری حتما باید در صورت مشاهده هرگونه برجستگی غیر عادی در ناحیه مقعدی به پزشک مراجعه کنید.

همچنین طبق آمار؛ حدود 5 درصد از افراد مبتلا به این بیماری علامت هایی مانند درد، خونریزی یا سوزش را تجربه می کنند. ولی در هر حال ما در این مقاله سعی داریم که شما را با روش های درمان خونریزی هموروئید در خانه، روشهای پزشکی و علائم آن آشنا کنیم.

بیماری بواسیر خونی چیست؟

بیماری بواسیر که به آن هموروئید نیز می‌گویند، سیاهرگ‌های متورم مقعد؛ در قسمت پایین رکتوم، شبیه به رگ‌های واریسی هستند و زمانی که این رگ ها باد کنند، فرد به بیماری بواسیر مبتلا می شود. این توده می تواند در داخل راست روده (بواسیر داخلی) یا زیر پوست اطراف مقعد (بواسیر خارجی) ایجاد شود. زمانی که این سیاهرگ ها خونریزی کنند، به آنها بواسیر خونی گفته می شود.

طبق آمار؛ از هر چهار بزرگسال تقریباً سه نفر به هموروئید مبتلا می شوند. هموروئید دلایل مختلفی دارد، اما اغلب علت آن ناشناخته است.

خوشبختانه، گزینه های موثری برای درمان هموروئید در دسترس می باشد. بسیاری از افراد با درمان های خانگی و تغییر شیوه زندگی خود می توانند هموروئید را درمان کنند.

خونریزی هموروئید به چه علت اتفاق می افتد؟

سیاهرگ های اطراف مقعد ممکن است تحت فشار کشیده شده و برآمده یا متورم شوند. بواسیر خونی ممکن است در اثر افزایش فشار در قسمت تحتانی رکتوم به دلیل موارد زیر ایجاد شود:

• زور زدن هنگام اجابت مزاج
• نشستن طولانی مدت روی توالت
• داشتن اسهال مزمن یا یبوست
• چاقی مزمن
• بارداری یا حاملگی
• داشتن رابطه مقعدی
• رژیم غذایی کم فیبر روزانه
• بلند کردن مکرر اجسام سنگین

علائم بواسیر خونی 

بواسیر از نوع خونی ممکن است توده ای در اطراف مقعد ایجاد کند که فرد هنگام تمیز کردن مقعد آن را به وضوح احساس کند.

عارضه خونریزی از هموروئید معمولاً پس از اجابت مزاج رخ می دهد.

ممکن است فرد پس از پاک کردن خود، آثار یا رگه هایی از خون را روی بافت دستمال کاغذی می بیند. گاهی اوقات ممکن است مقدار کمی خون در کاسه توالت یا در مدفوع قابل مشاهده باشد.

خون ناشی از خونریزی بواسیر معمولاً قرمز روشن است. بنابراین اگر افراد خون به رنگ تیره مشاهده می کنند، باید سریعا به پزشک اطلاع دهند، زیرا این اتفاق میتواند نشان دهنده مشکلی در دستگاه گوارش باشد.

سایر علائم هموروئید عبارتند از:

• احساس توده یا برآمدگی در اطراف مقعد هنگام تمیز کردن
• دفع ناقص مدفوع و حس کردن بودن یک توده در کانال رکتوم پس از دفع
• مشکل در پاکسازی پس از اجابت مزاج
• خارش اطراف ناحیه
• تحریک اطراف مقعد
• ترشحات لزج مانند از داخل
• احساس وارد شدن فشار به اطراف مقعد

گاهی اوقات ممکن است لخته خون در داخل هموروئید ایجاد شود. به این حالت هموروئید ترومبوزه می گویند.

با متورم شدن هموروئید ترومبوزه، فشار از بافت های اطراف می تواند باعث پارگی و خونریزی آن شود. خون ناشی از هموروئید ترومبوز شده به رنگ تیره و لخته ای است.
مشاهده مطلب کامل در لست تورز

عامل خطر هر چیزی است که احتمال ابتلای فرد به سرطان را افزایش دهد. اگرچه عوامل خطر اغلب بر پیشرفت سرطان تأثیر می‌گذارند، اما بیشتر آنها مستقیماً باعث سرطان نمی‌شوند. برخی از افراد با چندین عامل خطر هرگز به سرطان مبتلا نمی شوند، در حالی که برخی دیگر که هیچ فاکتور خطر شناخته شده ای نداشته و دچار سرطان می شوند. دانستن عوامل خطر و صحبت در مورد آنها با پزشک ممکن است به شما کمک کند شیوه زندگی و انتخاب های مراقبت بهداشتی آگاهانه تری داشته باشید.

عوامل زیر ممکن است خطر ابتلا به سرطان مقعد را در فرد افزایش دهد:

عفونت ویروس پاپیلومای انسانی (HPV)

تحقیقات نشان داده است که عفونت رکتوم توسط این ویروس یکی از عوامل خطر سرطان مقعد است. داشتن رابطه جنسی با فردی که دارای ویروس اچ پی وی HPV است، رایج ترین راه ابتلا به این عارضه است. طبق آزمایشات؛ برخی از گونه‌های HPV را قوی‌تر، و با انواع خاصی از سرطان‌ها مرتبط می‌دانند. واکسن های اچ پی وی می توانند از ابتلای افراد به برخی سرطان ها جلوگیری کنند.

سن و سال

اکثر افرادی که سرطان مقعد تشخیص داده می شود بین ۵۰ تا ۸۰ سال سن دارند.

تحریک مکرر مقعد

قرمزی، تورم و درد مکرر مقعد ممکن است خطر ابتلا به سرطان مقعد را افزایش دهد.

فیستول مقعدی

فیستول یک تونل غیر طبیعی بین کانال مقعد و پوست خارجی مقعد است. تونل اغلب چرک یا مایعی را تخلیه می کند که می تواند لباس را کثیف یا لکه دار کند. فیستول مقعدی ممکن است بافت های خارجی را تحریک کند یا باعث ناراحتی شود. همچنین ممکن است خطر ابتلا به سرطان مقعد را افزایش دهد.

استعمال تنباکو می تواند به کل بدن آسیب برساند. مواد شیمیایی حاصل از دود می توانند وارد جریان خون شوند و تقریباً بر هر اندام و بافت بدن تأثیر بگذارند. احتمال ابتلا به سرطان مقعد در افراد سیگاری ۸ برابر بیشتر از افراد غیر سیگاری است.

کاهش ایمنی

افراد مبتلا به بیماری یا شرایطی که بر سیستم ایمنی بدن آنها تاثیر می گذارد، مانند نقص ایمنی انسانی (HIV) و پیوند اعضا بیشتر در معرض ابتلا به سرطان مقعد هستند. همچنین افرادی که از داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی استفاده می کنند که باعث می شود سیستم ایمنی کمتر قادر به مبارزه با بیماری ها باشد، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان مقعد هستند.
منبع: مجله نودی

کیست پیلونیدال توده ای است که در امتداد استخوان دنبالچه در یا نزدیک شکاف باسن و به ندرت در سایر نقاط بدن ایجاد می شود. علائم و نشانه های آن شامل درد در قسمت تحتانی ستون فقرات، قرمزی پوست، احساس گرم شدن کمر و تورم همراه با تخلیه چرک است.

کیست پیلونیدال یک بیماری شایع است و به نقل از ویکی پدیا فارسی؛ بیشترین رده سنی ابتلا به کیست مویی بین ۱۶ تا ۲۶ بوده و سالانه از نظر آماری از هر ۱۰۰ هزار نفر ۲۶ نفر به این بیماری مبتلا می‌شوند. این بیماری در جنگ جهانی دوم به نام بیماری رانندگان جیپ معروف بود.

در نتیجه زمانی که به این عارضه مبتلا می شوید، ممکن است درد زیادی را در انتها ستون فقرات خود زمان نشستن و بلند شدن حس کنید.

کیست یا سینوس مویی کمر چیست؟

شاید شما هم از خود بپرسید که کیست مویی یا سینوس پیلونیدال چیست؟ کیست مویی که نام دیگر آن سینوس پیلونیدال است، یک کیسه گرد و متشکل از بافت بوده که با مایعی لزج، مو و چرک پر شده است. این نوع توده رایج در چین باسن قرار دارد و معمولاً به دلیل عفونت پوستی ایجاد می شود. کیست پیلونیدال یک بیماری شایع بوده و سالانه بیش از تعداد بسیار زیادی از زنان و مردان را درگیر می کند. که متاسفانه بسیاری از آنها از بیان بیماری خود خجالت می کشند.

کیست پیلونیدال می تواند باعث درد شدید شود و نیاز به درمان دارد. همچنین ممکن است یک مشکل حاد بوده و در صورت عدم درمان حالت مزمن پیدا کند.

چه کسانی در معرض ابتلا به کیست مویی هستند؟

درگیر شدن به بیماری کیست مویی برای همه ممکن است، اما برخی افراد در معرض خطر بیشتری هستند:

• مردان (مردان سه تا چهار برابر بیشتر از زنان در معرض ابتلا به کیست پیلونیدال هستند زیرا موهای بدن آنها ضخیم تر از زنان است)
• افراد بین سن بلوغ تا 40 سالگی (میانگین سنی ابتلا بین 20 تا 35 سال است).
• کارگرانی که تمام روز می نشینند (مانند رانندگان کامیون و کارکنان اداری).
• افراد دارای اضافه وزن و چاقی مزمن.
• افرادی که موهای بدن ضخیم دارند که معمولا این ژن ارثی است.
• افرادی که لباس های تنگ میپوشند که وضعیت پوست آنها بدتر می شود.